به روز شدم،به روز کردم،به روزدادم،به روز التماس کردم که شروع نشود.

به این شب نشینی دعوت شدم.در بخارهائی که نشئه می کندم.تا خود آفتاب التماس کردم.

به روز التماس می کنم شروع نشود.به شب التماس که تمام.

تمام شدم.یک سال دیگر هم تمام شدم.یک سال دیگر تلف کردم.تلفات دادم.با این عطش تا چشمه دیگر دیر خواهد شد.....

به هولناک ترین موسیقی تاریخ که برای من نواخته می شود گوش می کنم

ت ول دت مُ ُ ُ ُ ُ ُبااااااا رَ ََ َک

اما شعر:

جهانی در من سوراخ است

نبودن آدمی که به بودن چیزی دل خوش نیست باید دلیلی داشته باشد؟ نبودم که نبودم.ادبیات یک ورش را گرفته بود هی نشانم میداد.عجیب نیست.ادبیات مدتهاست در حال دادن است. هی با خودم مرور کردم چه حرف تازه ای دارم؟پرده دری کردم از خودم توی این شعرها بس نیست؟چقدر بین ادبیات و سینما و پزشکی قل بخورم؟توی کدامشان می خواهم پخی بشوم؟از تنگی نفس کودکان بگویم یا گشادی ماتحت ادبیات یا احتضار سینما؟بیایم تمام شاعران را علیه فیلمهای کیارستمی واکسینه کنم؟ طرح جمع آوری دختران حیض را از عرصه ادبیات بدهم یا پسران هیز را از نظام پزشکی؟به چه دلخوشم وقتی می دانم سیر صعودی تمام شده و ازین پس فقط دارم فرو می روم؟لج کرده ام با خودم.لج کرده ام و از تمام چیز های گرد عقم می گیرد، توپ 3 رنگی که هیچ وقت نداشتم، پستانهای دختر مهناز خانوم، بست تریاک،آلت تناسلی،سی دی مونامور، صفحه ساعت،قوطی کنسرو و تمام ساختارهای دایره ای که زندگی ام را احاطه کرده اند.سرگیجه گرفتم از بس قل خورده ام بین چیز هائی که دایره اند.خسته شدم.چرا سوت پایان را نمی زنی؟

باید امید داشت.....

سلام

چقدر با خودم ور رفتم تا به روز شوم.نمی دانم شروع روزمرگی در بیمارستان مجال نمی داد یا تنبلی از این همه پیغام که آاااای ملت من به روز شدم!!فعلا که تصمیم دارم مثل همین بار فقط با ایمیل به دوستان خبر مرگم را برسانم مگر معدودی که ...

چقدر با خودم ور رفتم تا با این شعر به روز شوم.وقتی دردسر دارد سر درد داشتن...درد داشتن...داد داشتن..."خفه شو"

چقدر با خودم ور رفتم تا بفهمم چرا بچه های بستری ونگ ونگ می کنند و من واق واق می شنوم...توله سگ...

چقدر با خودم ور رفتم تا به چریدن خودم بچسبم .بی خیال شعور...بی خیال شعر...بی خیال آدم....

حالا هم خبری نیست.جز اینکه مدتی است مثل سگهای نو بالغ با خودم ور می روم...ور می روم...

اما شعر....

 واااق...واااق...

وااااق..وااااق..

واقعیت یعنی...

غافلگیرتان کردم آن شب.

باور کن تقصیرآن تخمک بی دفاع نبود،

اما این اسپرم لعنتی،

چه دمی تکان می داد نیمه ی اسپرمی ام، تخم سگ.

نه!       

نگریسته بودی آن شب...مادر

گریه مال نیمه ی تخمکی خواهرم شد

که  سی سال است هی گریه می کند،

وتمام روشهای ضدبارداری را ازبراست.

چقدر مردانگی ات را علم کردی تا یکجا فرو کنی در کودکی ام؛ پدر!

من می توانستم نباشم ،

اگرهمسایه بوق نمیزد

تلویزیون یک فیلم جنگی می داد

و خواهرم... گریه...گریه...

کاش همان یک شب را نمی گریستی .

هی "بابا آب داد"شد توی تختخواب

تا  تصاویر سونوگرافی

قد کشیدن عر...عر...عربده ای را قا ب کردند

فاجعه ای

که از صرف فعلی مجهول می آید

لزج

مثل چشمهای خواهرم

که هی گریه...گریه...

...چه فاجعه ای در رحم  لیزت جریان دارد

سفر لزجی داشتم آن شب

واااق...وااااق...

واقعیت چقدر" دم تکان دادن" دارد!!

چقدر غافلگیر شدن دارد

چقدر عر...عر...

عربده کشیدن دارد دردکشیدن...

زنده ام یعنی

از واق واق به عر عر رسیده ام

فاجعه ای توی خواهرم اتفاق می افتد

که از واق...واق...می ترسد ؛پدر سگ

از عر...عر می ترسد؛

می خواهد به ابتدایش برگردد

هی دم تکان می دهد به عقب ... افاقه نمی کند

  سعی میکنم مقدمه ای بنویسم.مثلا اینکه ننه من خیلی غریبم.یا چقدر اخ است این دنیای مجازی!یا چرا  فلانی در فلان جا فلان حرف را به فلان طرف گفت که من فلانم.یا چه روزگار دلگیری است نازنین.یا به به! من چه آدم خفنی هستم که فلان روزنامه اسم من را نوشته که چنین و چنان.

یا اینکه ژست قهوه و سیگار رو کنم که چقدر روشنفکرانه دردکشیده ام وکسی قدرم را نمی داند.یا...

ولی "این دردها به درد دل من نمی خورند..این واژه ها به درد سرودن نمی خورند"(امین پور)

 پس می ماند شعری که...........

کد داوینچی

با دهانی  کج شده از تقدیر

به خدائی که پسر ندارد زن ندارد مست نمی کند

رو کن دست پیامبری ات را در سفره ها ی خواب

که معجزه می کردی با نان و شراب

و خاک... که مزه ی لوطیانه مان بود

.

...هر شب...

.

از خاک به خاک

و از خاکستر به "..خاک بر سر.."افتادیم از فرط تختخواب

و سیگاری........که باید ترکت کنم

خلط سیاهی شدم  که هی خس...خس توی گلویت...  

تف..به این یهودائی که منم

.

...هر شب...

.

عق میزنم خاطرات نان وشراب را

درویاری از لکه ها

که مثل ویاگرا سر میزنی به مردانگی ام

درد میکنم از جیره بندی ات

تا معجزات سکسی تا ظهورت کفایت کند تا..

.

...هرشب...

.

...روزه ی سکوت بگیر مگدالین!دیوارها نازکند

چقدر گفتم آب ماچ را کمتر کنم

گوش نکردی

وصدای بوسه لو داد پیامبری ات را

مردی

در شام آخر

که نان بود وشراب

و خاک....

از خاک به خاک

واز خاکستر به.."خاک بر سر..."ی که

سه بار دوست  داشتن را انکار کنم...

.

...هر شب...

.

نوشته می شوم روی تخت /سیاه/ یک نفره

در لیستی از "بد ها"

و چقدردریا راه میروم که هی غسل تعمید...

پاک نمی شوم

--------------------------------------------------

اما نظرات دوستان:

              حوا:

سالها پیش کتابی از سلمان رشدی مرتد! می خواندم که نوشته بود:"پزشک کسی است که به او اجازه می دهیم انگشتش را تا ته در جاهائی فرو کند که دیگران حتی اجازه ی دیدن آن را هم ندارند..."!!!

سالها پیش دوستی می گفت:"کسی که تو لباس سفید مرد باشه،نا مرده"!!!

و حالا من مانده ام و مردی که دیگر نیستم..ونامردی که نبوده ام...

روز پزشک مبارک

اما شعر..........

دستهای آلوده

باور نمی کنم دستی که یک روز...

_:"به من دست نزن بی شرف"

دست ...می زنم

بلند بلند برای این همه شرافت زورکی

_:"دست خر کوتاه"

کوتاه میکنم جرئت دستهایم را با داغی سرنگ

آبروی دستهایم را برده ای با این بنفش ...روی رگهای سیاه

سیاه شکل دستهای جنینی در عکس سونوگرافی

که می شد برایش بخوانیم:

"دس دسی...باباش میا د،باباش...." نیامد...نیامدی اش

هرچه دست دست کردیم ، پا پا شد روی رحمت

تا دلمه های خون"صدای کفش پا......"یم را تا حد لگد بشنوند

دستهای معتاد...پاهای قاتل......دارم خودم را اعتراف می کنم

من که همه چیز را... باختم/باختی/باخت/باختیم/باختید/باختند

دست آخررا بزنیم ....روی شرافتم

انقدر پشت دست نشسته ام

که تمام ترفند ها را هجی می کنم

چند ورق معمولی....می خوابی.....و بعد 21.

کاش روی14سالگی   دست نمی گرفتم

که توی 25 ... این همه از  دستم که شبیه پاست گریه ام بگیرد

آس بی موقعی که تو بودی

قمار باز بی شرفی که من....

این شعر که دست زدن ندارد

این دست سیاه ...بنفش .... 25...  که شعر شدن......   

بی شرافتی که /دست آخر به تو...... باختم/باختم/باختم.... 

چه شب ادراری عظیمی ست دوست داشتنت

داغ....خیس....رسوا.... /شده ام

عادت کرده بوذم به پرتره ی بزرگ بودن

 که روتوشم کردی،بی ریش و پشم

خوابت را دیده ام و جرئت نمی کنم بر خیزم

چه رسوائی ترشی** دارد این رختخواب خیس

کودکی شده ام

هی ونگ ونگ میکنم از ترس غریبه ها

سرزمین امن بین دو پستانت را از من گرفته اند

گولم می زنند با طعم شیر خشک،

با بادکنکهائی که

 در سینه هاشان کار گذاشته اند

وجادوی مولتی ویژن

که هر پستانخواری را جُنُب میکند

ومن را هم

که با دوست داشتنت چقدر شاشیده ام

سال بعد من کودکی ام را در بخش اطفال مرور می کنم

تو زنانگی ات را در بخش زنان  وزایمان یاد می گیری

تو یاد میگیری25ساله ها ازلیوان شیرمی خورند و باور می کنی

من یاد می گیرم 4ساله ها شبها جیش نمی کنند وباور....

من باور نمی کنم

جز دوست داشتنت

 که داغ بود.....

خیس.......

رسوا......

-----------------------------------------------------------

**منم فکر می کردم که شاش شوره؛ولی همین الان تست کردم ودیدم که ترشه!

اگه مخالفتی دارین حتما بگین چون نمونه ش موجوده!!!!!!!!!

********بالاخره با راهنمائی دوستان اگاه به امور رایانه من هم موفق شدم امارگیر وبگذر رو نصب وامار رو به اون منتقل کنم و از مشکلات امارگیر قبلی اعم از گیر کردن و امار متناقض و .. خلاص بشم.به دوستان دیگه هم همین پیشنهاد رو دارم

فاصله ای که دوست نداشتم:مکان

فاصله هائی که دوستم نداشتی:زمان

وحالا ممتد شدن دوستم نداری ات:در تمامی ابعاد

چقدر فاصله ی سالن تا آشپزخانه زیادبود

وقتی پای دوست داشتن در میان است

:"دوری ی ی ی نیما"

همانجا بود که باکرگی ات را قرض کردم

در زمینه ی لامپهای نئون

که هی قرمز،هی سیاه

هی قرمز،هی سیاه/می شدی

اناری دزدی که خونابه ات دستهای کودکی ام را لو می دهد.

کاش در آشپزخانه می ماندی کنار گیلاسهای/ دست نخورده

و طعم هی قرمز،هی سیاه  سیگارهائی که

 نستالژی 3785میلیمتر فاصله ی سالن با آشپزخانه را

هی توی چشمایم قلقلک میدهند

ولواشکی

که نیم خورده روی زمین افتاد

و........

نخواستی بفهمی که

دوستت داشتم

مثل دلپیچه های بعد ترک تریاک

مثل جواب منفی تست حاملگی توی دست دخترکی 15 ساله

مثل رخوت هی قرمزهی سیاه بعد ازارضاء

مثل روزی 3785میلیمتر سیگار کشیدن بعد رفتنت

مثل ادامه دادن لواشکی نیم خورده

مثل حس عروسکی که از"هرجائی بودن" توی ویترین نجات می یابد

دوستت داشتم

مثل حس دوست داشتن

حالا رفته ای پشت ویترین

کنار عروسکهای هرجائی لم داده ای  

ومن دامن هر رهگذری را که می کشم

تو را برای من نمی خرد

این خطوط را آهسته بخوان.

این تراوشات ذهنی ابلهی است

 که هیچ وقت برای پدرش پسر شجاع نبوده است.

یک گربه نره ی ابله

که هرچه کرد از نفهمی اش بود.

آری؛ این داستان من است،

چسناله های توپی که در 9 سالگی

 روی پله های دادگاه

بین حماقت مادر وعورتین پدرش پاسکاری شد

و کاش می دانستی

که توی خیابان خوابیدن چقدر انسان را پوست کلفت می کند.

این تلاش مذبوحانه ی توپی خسته است برای پنچر شدن

خدایا چرا سوت پایان را نمیزنی؟

جر خوردم ازبس شوت شدم

توی ده سالی که همه اش

توی ماهی تن خلاصه می شود

و فاصله هائی که برای ریدن انچه که ماهی تن بود

و روزهای اسهالی

و روزهای اسهالی

روزهائی که از فرط حرف نزدن لبهایم به هم می چسبید

این عین زندگی من است

دفتر خاطرات ابلهی است

که معامله اش را به تمام دختران همسایه نشان داد

ولی آنها به قولشان وفا نکردند.

و اینگونه اعتماد نکردن را آموخت.

ووقتی خواب می دید زندگی

در چهره ی پدر دختر همسایه

به او تجاوز می کند،بالغ شد

با چند قطره ی متعفن

که هیچ کدامشان هیچ پخی نشدند.

این پایان پورنو بود

برای ابلهی به نام من

که عاشق فروغ شد

چون شبیه  هیچ کدام از دختران همسایه نبود

و او را به یاد سینه بند ونوار بهداشتی نمی انداخت.

دوست داشتی باور نکن

ولی این داستان بلاهت کودکی است

که سالها ان دماغش را

 توی یک  شیشه سس جمع می کرد

وهنوز بوی چسش را به عطر دانهیل ترجیح می دهد

این فلاش بک سقوط جانوری است

که هیچ وقت قضیه ی حمار را نپذیرفت

وهرچه زور زد

بیش از یک خوک هندی

چیزی از زندگی نفهمید

کسی که هرچه نوشت

 شاعرنشد

این داستان قوطی کمپوتی در شرف زنگ زدن است

که اشتباها توی زباله های بیمارستانی انداخته شد

توی کیسه ی زردی مملو از نوار بهداشتی،

و سوزنهای مبتلا به انواع مرضهای مقاربتی.

قوطی زنگ زده ای که تنها آرزویش این بود که زیر سیگاری شود؛

و زیر سیگاری نشد!

این موس موس سگی کتک خورده است

که هنوز به قلاده اش عادت نکرده

این ماغ کشیدن گاوی است

که به زور  وارد دنیای گاو آهن شده

و می داند حتی یک فرانسوی

به آزادی گاوها اهمیت نمی دهد

این زنجموره ی انسانی است

که در 6سالگی می خواست "بروس لی" باشد؛ نشد

در 9 سالگی می خواست "یوسوجی" باشد؛ نشد

در15 سالگی خواست "فروغ" باشد؛ نشد

در 18 سالگی خواست "سارتر" باشد؛ نشد

در 20 ساگی خواست "بیل گیتس" باشد؛ نشد

و حالا در 25 سالگی می خواهد خودش باشد؛

یک آدم معمولی؛

نمی تواند!

و فردا

شاید یک تزریقی کارتون خواب

پزشکی ساکن نیو یورک

پاورقی نویس مجله های زرد

ویا هر کسی باشد

اما هنوز خواب می بیند

دختر همسایه

که نوک سینه هایش از دو روز پیش برجسته شده بود

و همیشه بوی لواشک میداد

بالاخره به قولش عمل کرده است.

این منم!

گور بابای جامعه ی مدنی

من دارم تنهائی خودمو گریه می کنم

نمی بینی؟

اینقدر فال گرفتم که شبیه سه پیک شدم.

یه ورق معمولی..

یه ورق معمولی..

توهم که خیلی ملکه ای،شدی یه جنده ی تمام عیار

هر شب کنار یه شوالیه می خوابی لعنتی.

مثلا شهادت فاطمه اس؛

تلویزیون صدای خر تو کارتون رو سانسور کرده،

اون وقت تو کنار این سرباز خشت چه غلطی می کنی؟

وقتی صدای خر نیست،گور بابای tv،

می خوام صدامو سانسور کنم.

یکی اون چراغو روشن کنه؛من رگمو پیدا نمی کنم.

من یه سه خشتم که tv صدامو سانسور میکنه.

من یه خرم که رگمو گم کردم.

پس چرا فاطمه نجاتم نمی ده.

مگه من خر چی کم دارم

که می خوان به سلمان رشدی نشان شوالیه بدن؟

آخ اگه صدامو سانسور نمی کردن.

من یه خرم که رگمو گم کردم،

آخ اگه صدامو سانسور نمی کردن.

تو کنار سرباز خشت خوابیدی،

آخ اگه صدامو سانسور نمی کردن.

من یه ورق معمو لی ام،

آخ اگه صدامو سانسور نمی کردن.

سلمان شوالیه میشه،ملکه جنده س،

آخ اگه صدامو سانسور نمی کردن

شهادت فاطمه اس

من رگمو پیدا کردم.

یکی اون چراغ رو سانسور کنه!!

بابام امروز مرد!

نه از این مردن های الکی،راس راسکی مرد.

گور بابام اگه دروغ بگم.

بابام خیلی وقت بود که داشت می مرد.

از وقتی فهمیدم داره میمیره که دیگه با ننم نخوابید.

دروغه که مردن آدم از پا شروع می شه؛

بابام از کمر مرد.

یه مدتی بود هر چی می زدن تو سرش جم نمی خورد؛

وقتی سگم مرد ،میزدن تو سرش و جم نمی خورد.

بابام مثه یه سگ مرد.

بابای من یه قهرمان بود که مجبورش کردن واسه چندرغاز هی خم بشه؛

واسه همینم از کمر مرد.

واسه همینم دیگه با کسی نخوابید.

بابام یه سیاسی بود که سازای مخالف می زد؛

ننم هیچ وقت ندیده بود که کسی به ساز بابام برقصه؛

واسه همین باهاش رقصید و خوابید.

ولی بانکداری اسلامی سازشو ازش گرفت.

بابام واسه من یه دستگاه پول شمار بود.

بابام امروز واسه اخراج نشدنه من از دانشگاه سه بار خم شد؛

چون من زیاد حرف می زدم.

من سازمو به کسی نمی دم.

من  خجالت می کشم جلو کسی خم بشم.

من نمیذارم کسی بزنه تو سرم.

بابام مرد تا من خم نشم.

بابام مرد تا من خجالت نکشم.

بابام از کمر درد نمرد؛

بابام از تو سری نمرد؛

بابام از خجالت مرد.

بابام از خجالت مرد.

بابام از خجالت مرد.

خسته ام

این عشقهای(( از تولید به مصرف))

این همه دوست داشتن ک تاریخ انقضاء دارد

از این همه حوا

که به جای اشتباه می کنم،می گویند اشتباه کرده ام.

و این همه خودم..

....حالم بهم می خورد.

از این همه که افتادم،بلند شدم تا دوباره بیافتم.

بیهوده روی دگمه هایم فشار می دهی؛

این عروسک کوکی این روزها فقط گریه می کند..

...و پاهائی محدود

که فقط تا سیمهای تلفن...

تا گوشی را بردارم،شماره ام را بگیرم

و از اینکه این همه بوق اشغال شدن می زنم گریه ام بگیرد.

افتادنی عجیب توی من زنگ می زند.

می خواهم بیافتم،برای همیشه

زیر پاهای تو...نه!خودم.

و به یاد تمام روزهائی که ایستاده بودم و می خندیدم...

این عروسک کوکی

 می خواهد برای همیشه گریه کند.

با تمام معصومیت قرن جدید اینجا ایستاده ای

زیبای باستانی من

این جادوی خداست یا ایو روشه

که چنین شرقی...

                  چنین غربی....

اری

اینچنین بی پروا

ایستاده ای

چرا مثل فیلمهای اکشن،

درست لحظه ای که داشتم پرت می شدم

سر وکله ات پیدا نشد لیلای لعنتی؛

ان وقت لازم نبود هر وقت اسم (علف)می آید

یاد تو بیافتم

یاد توهم

یاد چرخش.......

که بروم انقدر دور خودم بچرخم و بچرخم وبچرخم

تا از هرکجای جهان

فر بخورم

و درست بیایم دوباره سر همان چهارراه

واز تو بپرسم

ببخشید خانوم اجازه هست....

و انقدر این جمله را تکرار کنم

تا چراغت سبز شود

مثل چشمهایت که کلی طول کشید تا برای رنگهای دیجیتالی ان

اسم انتخاب کنم.

از شراب گرفته تا قرص اسهال

به هر اسمی خودت را نشان میدهی

تا این اتوبوس از هر چه به ته دره میرود خالی باشد

به جز تو

وقبل انفجاری محتوم که ته دره انتظار میکشد

فریاد بزنم

لیس فی جبتی الا.......

خوب شد اسیر چشات نشدم

لنز بود

خوب شد اسیر شعرام نشدی

دزدی بود

باور کن  وقتی تو توی پستونات بادکنک میذاری

منم قرص 

enlargment  میخورم

حرف اخر این رابطه رو تختخواب میزنه

{وقتی دوتا لزبین همسایمن می خواستی 2 نصفه شب ز عشق برات بگم

می خوام بگم بیان کاسه ی من و کوزه ی تو رو جمع کنن

به جاش تو اتاق خواب لامپ نئون بذارن

رنگ قرمز به پوست برنزه ت میاد انجلینای من}

نگران لکه ها نباش

رفتم از بازارکرم  winnerخریدم

باور نمی کنی

گریس رو از پوست اهو پاک میکنه

ناراحت نشو

تو توی غذاهت کمتر پیاز بریزتا دهنت بو نده

منم قول میدم به جای کتاب وایتکس بخونم تا فکرام تمیز شه

البته تقصیر من نیست که لیلی قرص ضد بارداری نمیخوره

وگر نه بشریت با اینهمه کانال سکس نیازی به نظامی گنجوی نداره

تو هم مطمئن باش بالاخره

ابیاری قطره ای جای بارون رو می گیره

بیا بریم که میخوام  حرف اخرمو

خیس

همون اولش بهت بگم

                                                                                 ۸۵/۱۱/۱۳